Kroniek Hans Burgman brief 56

Mei 2015

Beste Vrienden,

Er wordt op het ogenblik veel gebouwd in Kisumu: hotels, luxe woon-flats en verbindingswegen. Daaraan kun je merken dat men nogal wat verwachtingen koestert omtrent deze stad. Of de toekomst goed dan wel slecht uitvalt hangt van diverse factoren af. Het klassieke verhaal is natuurlijk dat de armoede de wereld uit geholpen moet worden. Was het maar zo simpel. Maar goed, Kisumu gaat blijkbaar vooruit. We hebben nu sinds kort ook een neuroloog. Dat komt mij prima uit, want mijn neuroloog die ik elke drie maand moest opzoeken en die in Nairobi woonde, is met pensioen gegaan. Ik kan nu dus gewoon hier ter plaatse terecht. Makkelijk, en toch ook wel gemoedelijker; er is bovendien ook een nieuw klein ziekenhuis naast de neuroloog, met alle faciliteiten. De neuroloog is een Luo, dus als ik dan in de Luo-taal begin scoor ik meteen hoog. Hij vond dan ook dat we eerst nog maar eens foto’s moesten laten maken van de gewrichten. Naast de deur in het nieuwe gemoedelijke ziekenhuisje, hupsakee, in het Luoos. Toen de rontgenzuster mij een kussen onder de rug schoof, en ik in het Luoos mompelde dat ik hoopte dat er geen bedwantsen in zaten kon de ochtend niet meer kapot. Drie kwartiertjes wachten en astublieft, eerwaarde heer, hier is het resultaat. “Ja, de foto’s brengen we straks wel na, want de machine doet het nu even niet”. Ik kijk in de grote envelop; daar staat: “Voor Angelina Atieno”. “Ho ho, zuster, dit is de verkeerde”. Momentje, momentje. Hier komt meteen de goeie envelop. Ik kijk en zie: “Resultaten van de foto van de rechterknie”. “Ho ho zuster, het moet de linkerknie zijn”. Ook dat wordt gemoedelijk gecorrigeerd. Even later komen ook de foto’s zelf. De neuroloog raadt mij aan om bij de fysiotherapeut in behandeling te gaan. Ook hier is het gemoedelijkheid troef; je gaat er voor je plezier naar toe. Bij de grote kassa van het ziekenhuisje – je moet eerst betalen voor je behandeld wordt – heeft de kassier bijna nooit wisselgeld; hij spurt dan even naar de friet-tent aan de overkant van de straat. Gaat prima. De laatste drie jaar is het verkeer in Kisumu drastisch veranderd vooral door de komst van gemotoriseerde driewielers en motorfietsen. In zijn algemeenheid mag je zeggen dat er belangrijke verkeersregels zijn, maar die gelden niet voor motoren, fietsers en toek-toeks (de riksha’s). Die mogen in alle richtingen rijden; met of zonder licht; met zijn drieen op de motor is heel normaal. Wil je een bed vervoeren, dan zet je het op zijn dwars op de bagagedrager; van een tien meter lange bundel ijzeren draden, voor in het beton, leg je het ene uiteinde op motor of toek-toek, en het andere uiteinde sleep je over de grond mee. Om te stoppen hoef je niet naar de kant van de weg, nee, dat doe je midden op de straat of pal voor een zijstraat. Heel belangrijk is het dat je als chauffeur hierbij niet je goede humeur verliest. De slalommende bestuurders lijken meer op circus-artiesten die in de nok van de grote tent trots hun halsbrekende toeren uithalen. Sinds ik hun capriolen met een knip-oogje beloon, rij ik veel onbezorgder. Binnenkort ga ik voorstellen om op de gevaarlijkste kruispunten tribunes op te richten van waarop het publiek in alle rust kan genieten van de verkeers-acrobatiek. De grote droogte is net op tijd opgehouden. Het gele gras is plotseling overal weer groen geworden. Wel moet men bedenken dat regenbuien niet enkel maar rozegeur en maneschijn zijn. Het is tamelijk normaal dat bij een regenbui de electriciteit uitvalt. Om die weer op gang te krijgen kan een heel gedoe zijn. Hetzelfde met onweer; daar heb je dan nog bliksem-inslag bij. Over bliksem gesproken, bij onweer de vorige week herinnerde iemand ons aan de droge Achterhoekse humor van wijlen collega-pater Verweij. Volgens hem moest je bij zwaar onweer op een geit gaan zitten. Als je dan vroeg van “Waarom?”, kreeg je als antwoord dat hij nog nooit gehoord had dat iemand die op een geit zat door de bliksem was getroffen. Met mezelf gaat het wel goed, zij het dan dat ik me steeds langzamer beweeg. Hoe langzamer je jezelf beweegt, hoe sneller de tijd gaat. Voor ik het weet zit ik weer in het vliegtuig naar Europa: dat zal vrijdag de 17de juli zijn. Hopelijk zie ik dan velen van jullie weer.

Met de hartelijke groeten,

Hans Burgman

VOICES TO HEAVEN zoekt nieuwe koorleden !!!

Wij zijn op zoek naar nieuwe koorleden. Vind je het leuk om te zingen in een koor van jonge enthousiaste mensen, kom dan vrijblijvend langs op één van onze repetities. Wij repeteren op vrijdagavond vanaf 20:00 uur. Ons koor heeft als thuisbasis de Lambertusbasiliek in Hengelo. Hier repeteren we iedere week en zingen we een aantal keer per jaar tijdens vieringen. Daarnaast zingen we ook op concerten of festivals, zoals Amusing Hengelo.

Ons repertoire is zeer divers; van klassiek tot modern in het Engels, Nederlands, Duits en Latijn. Meestal is dit vierstemmig, maar we hebben ook 6 en 8 stemmige stukken in ons repertoire. Nieuwsgierig geworden? Mail ons dan via m.vankimmenade@skoe.nl (Merlin van Kimmenade) of benader onze dirigent Louis ten Vregelaar.

Basiliekwachten gezocht

Nu voorjaar en zomer weer in aantocht zijn, zou het mooi zijn als de Basiliek vaker opengesteld zou kunnen worden voor bezoekers. Dit kan echter alleen, wanneer er ook iemand is om een oogje in het zeil te houden. Als iemand daarnaast ook iets zou kunnen vertellen over de historie en kunst van het gebouw, is dat mee genomen, maar dat hoeft niet per se. Ook is het niet nodig om zich wekelijks vast te leggen op een bepaald dagdeel. Vier mensen die eenmaal in de maand aanwezig kunnen zijn, vullen samen ook elke week een aantal uren. In eerste instantie streven we er naar de woensdagmiddag en de hele zaterdag open te kunnen zijn. Wie er voor voelt om een steentje bij te dragen, hoe weinig uren ook, gelieve contact op te nemen met mw. Finie Blokhuis van het Parochiesecretariaat, tel. 074 – 2435514 of e-mail lambertushengelo@hetnet.nl.

Viering voor zieken, ouderen en alleenstaanden

De halfjaarlijkse viering voor zieken, ouderen en alleenstaanden zal dit jaar gehouden worden op dinsdag 19 mei aanstaande om 14:00 uur. Dat wordt een “Mariaviering in de Paastijd”. Pastoor Oortman zal voorgaan in de Eucharistie; daarna is er, zoals altijd, weer een gezellig samenzijn. Aanmelden kan met de bijlage in de Samenloop of door een e-mail te sturen naar lambertushengelo@hetnet.nl.

 

 

Dringend Samenloopbezorgers gevraagd

We hebben dringend iemand nodig die de Samenloop wil bezorgen in de Beukweg-Elzenstraat-Esdoornstraat. Die activiteit kost u ongeveer een half uurtje per 6 weken. Het is nu eenmaal zo dat mensen, die de Samenloop met de bijlage graag willen ontvangen, afhankelijk zijn van medeparochianen die de bezorging willen doen. Wie zich hiervoor wil inzetten kan contact opnemen met Fini Blokhuis, telefoon: 074 – 2435514 of e-mail: lambertushengelo@hetnet.nl.

 

Samen kijken naar The Passion

 

Uitnodiging The Passion

Beste parochianen,

Op Witte Donderdag is The Passion in Enschede. Het leek ons mooi om voor degene die niet naar Enschede kunnen of willen The Passion te kijken in de parochiezaal op groot scherm. Het programma ziet u op de bijgevoegde poster. Als u naar de eucharistieviering gaat om 18:30 uur dan is er na afloop koffie met wat lekkers en begint om 20:30 uur The Passion. Na afloop praten we nog wat na en sluiten we de avond af. Daarna hebt u nog de mogelijkheid om naar de Donkere Metten te gaan. Deze begint om 22:30 uur. Hierover vind u informatie in de agenda. Een mooie ingetogen en sobere afsluiting na het spektakel van The Passion. U kunt in stilte genieten van de Gregoriaanse gezangen van de Schola Cantorum. Als u graag wilt deelnemen aan de broodmaaltijd om 17:30 uur moet u zich even opgeven bij Caroline van de Berg. Dat kan door een mail te sturen naar thepassion@hotmail.com of haar te bellen op: 06-43866174.

Brief 54 pater Hans Burman

Brief 54

Beste Vrienden,

Hier is allereerst een vraagje dat jullie kunnen overdenken bij het lezen van deze brief. Wat is het voordeel van een overheidsgebouw van 11 verdiepingen dat geen lift heeft? Vorige week ben ik uit eten geweest met twee Nederlandse meisjes van rond de twintig die via de organisatie Dare2Go (vroeger Jongeren en Missie, nog vroeger Missie en Jongeren) een aantal maanden in onze programma’s meedraaien en in ons Nyalenda Centre logeren. Je mag wel zeggen dat we doorlopend bezoek hebben van die groep jongelui, en ik probeer steeds om zo nu en dan eens met hen te kletsen. Ook om zelf op de hoogte te blijven van de opgroeiende Nederlandse generatie. Mijn overwegende indruk is dat het bijna altijd vriendelijke, geïnteresseerde en goedwillende jongelui zijn. Maar waar ik wel aan moet wennen is dat ze bijna niks meer van godsdienst weten. Ik vroeg de ene: “Weet je wie Abraham was?” Nee, daar had ze nooit van gehoord. “Heb je dan wel eens van Judas gehoord?” Nee, die naam zei haar ook niets. Hele leuke meid hoor, maar duidelijk opgevoed met de overweging dat religie onbelangrijk is. Ze was daar overigens helemaal niet trots op. Maar ik vind wel dat zo iemand nu gehandicapt is: ze kan niet meedenken over de toestanden in het Midden Oosten, in India, in het Verre Oosten, in Zuid Amerika, in Afrika. Praktisch over de hele wereld, zo zei een commentator op de TV onlangs, is het begrip “ras” vervangen door het begrip “religie”. Zijn dit nu de kinderen van de generatie van vijftig jaar geleden, die zei dat ze hun kinderen geen bepaalde godsdienst gingen bijbrengen, en dat die zelf maar moesten kiezen wanneer ze 18 waren? Die hebben nu in feite helemaal niets om van te kiezen. Bij het andere meisje was nog wat blijven zitten. “Ik laat mijn kinderen later katholiek opvoeden; dan horen ze veel leukere verhalen”, zei ze.

Ook Afrikaanse jongedames worden mij gegund. Vorige week was Christina daar plotseling weer. Tien jaar geleden toen ik nog pastoor was van de St. Josephs parochie, kwam ze geregeld binnenvallen. Te dik en helemaaal niet gelukkig: een akelige stiefvader, aldoor ruzie met de moeder, en geen vriendinnetjes. En een beetje verliefd op mij; ze kwam aldoor om postzegels. Nu was ze plotseling weer daar. Te dik en heel zachtjes pratend. Ze had twee kindjes nu: een van zes en een van twee. En de moeder? Die was met de stiefvader vertrokken naar het Kisi-gebied, ziek. Nog andere familie? Haar moeders familie woonde bij Mombasa in de buurt, ver weg. Haar vader in Mombasa had ze nooit gekend: al voor haar geboorte was haar moeder bij hem weggelopen voor een andere man; Christina was nog steeds naar haar vader aan het zoeken. En de vader van haar kinderen? Die wilde niks meer met haar te maken hebben. Hoe komt ze nu aan de kost? Ze verkoopt oliebollen op straat. Om half zes ’s morgens gaat ze daar zitten, tot tien uur, en dan ’s middags weer van vijf tot acht. Ze maakt oliebollen volgens een recept van haar oma, met nootmuskaat er in. “Hoeveel verkoop je er per dag?” “Honderdtwintig”. “En wat is je winst?” “Vijftig shilling per dag ( een halve Euro)”. “Hoe oud ben je nou?” “Vijf en twintig” zei ze. Tja, tja, Christina, neem nog een plakje cake; en wat bananen. Ze haalt een boekje uit de plastic zak die ze bij zich heeft. “Dat hebt u me vroeger eens gegeven”. Binnenin zit een foto van een jongeman. Dat is haar vriend, zegt ze, al een paar jaar. Ze had bij hem weer geleerd dat ze iemand lief kon hebben. Hij hield ook van haar en van haar kinderen. Hij wilde haar trouwen. Maar twee weken geleden was hij gestorven, vergiftigd door zijn stiefmoeder. Vorige week hadden ze hem begraven. Ze snapte niet hoe God zoiets kon toelaten. Ik heb haar bij het afscheid honderd Euro in de hand gedrukt, mij de vorige maand door een van jullie toegestuurd voor een goed doel. Wel veel, maar toch nog minder dan wat het mij vorige week gekost had om mijn e-mail-verbinding weer op gang te krijgen. Oh, nog even dat hoge gebouw zonder lift. “Het voordeel is”, zei mijn vriend die voor het OMA project geregeld naar de elfde verdieping moest, “dat de ambtenaren altijd op hun bureau te vinden zijn, want de reis naar buiten is hun te ver”. Heel veel groeten uit heet Kisumu (39 graden eergisteren).

Hans Burgman

 

Brief 53 pater Hans Burgman

Brief 53 feb15

28 februari 2015

Beste Vrienden,

Deze brief zou al veel eerder op weg zijn gegaan, ware het niet dat onze internetverbinding danig in de knoop zit. Al meer dan een week is de verbinding zo zwak dat er nu en dan bij mij wel een bericht binnenkomt, maar niks weggaat. Het kontaktverlies begon in de weekeinden, alsof de provider dan de zaak maar aan het lot over liet; en het werd steeds erger. Nu is het permanent, en er is niemand bij wie je je beklag kunt doen. Dan zeggen ze: “We komen over een half uurtje”, maar niemand komt. Ik heb het vermoeden dat de mensen van die firma het gewoon moe zijn, en nu alles maar laten lopen. Dat komt hier vaker voor. Waar worden ze moe van? Om alles op zijn Europees goed te doen. Met onderhoud bijvoorbeeld. Daar houden ze niet van. Want onderhoud wil zeggen dat je iets repareert wat niet kapot is. Hier wachten ze liever tot het kapot is. Anders bof je ook nooit.

Heel Kenia raakt op het ogenblik in de knoop met de alom heersende corruptie. De corruptie is nu normaal, en wat normaal is merk je niet meer. Totdat. Onlangs zijn er zowel in Engeland als Amerika zakenlui in de gevangenis gegooid omdat ze smeergeld hadden betaald aan Keniaanse autoriteiten. Zo komt dan de zaak op gang: men moet natuurlijk die autoriteiten hier nu ook aanpakken. Maar het committee dat dat moet doen wordt door parlementariers aangeklaagd omdat die lui zelf ook boter op hun hoofd hebben. Anderen publiceren dan weer bewijzen dat die parlementariers zaken getild hebben. En zo komt de modder-avalanche op gang. Er zit best een tragisch kantje aan, want ergens is corruptie soms wel eens ietwat respectabel. In deze cultuur, maar in Nederland ook wel. Wat te denken van: “Wie niet sterk is moet slim zijn”? En, als iemand je een voordelig accoord heeft gegund mag je hem toch uit dankbaarheid wel een presentje geven? Dat geldt vooral in een orale cultuur waar niet alles op papier komt. Er zitten overal ter wereld nog restanten van orale cultuur. Lang geleden was er nog een andere cultuur: die van jagers en zoekers: Alles wat niet beschermd werd door een al te machtig wezen mocht meegenomen worden. Daarom nemen wij nog steeds de kippen hun eieren af en de bijen hun honing. Daarom worden overal ter wereld de armen nog steeds beroofd. En als je hier bij een ongeluk bewusteloos wordt raak je waarschijnlijk al je spullen kwijt. Ik zeg niet dat dat goed is, ik wil zeggen dat voor eerlijkheid een aparte duw nodig is: die komt niet vanzelf. Het ingewikkelde van de zaak is dat die duw vaak verborgen zit in een religieus pakket; en wie dat religieuze pakket weggooit gooit dan meteen die duw weg.

Als missionaris zit ik dus wel goed. Ik kan met volle overtuiging preken dat wie “ja” zegt “ja” moet bedoelen en niet “ja ja”. Dat belofte schuld maakt, en niet zomaar beleefdheid is. Dat je geen misbruik moet maken van je macht. Dat je de sukkelaars een helpende hand moet geven. Dat als je kunt bedriegen, en niemand kijkt, je het toch niet moet doen. Dat het je niet zal lukken om twee heren te dienen: God en Poen. Dat je het kwade door het goede moet overwinnen. Staat in het Evangelie, en zodoende heb ik goeie ammunitie tegen corruptie en voor de vereiste gedragsverandering.

Behalve een paar frustraties vloeit mijn leven hier via allerlei kronkels genoeglijk verder. Ons huis is een soort logeerplek voor passanten, vaak interessante lui. Onlangs nog een stel oude collega’s met oude sterke verhalen. Dit keer ging het over de plaatselijke taal, en hoe we die mishandelen. Inderdaad. Ik hoor een collega nogal eens in de kerk zeggen: “De stier (ruath) zij met u” in plaats van “De Heer (ruoth) zij met u”. Er is een buurtparochie in een plaats die Chiga heet; als je dat een beetje verkeerd uitspreekt wordt het “mijn vrouw”, en dan horen ze de pastoor zeggen: “Ik ga even naar mijn vrouw”. Van dergelijke valkuilen hoorde ik al in de vijftiger jaren in Oeganda. Daar betekende het woord “manna” het vrouwelijk geslachtsorgaan; het werd dus “manhu”. Onlangs hoorde ik dat in de Oostafrikaanse Teso-taal het woord voor “geloof” vlak bij het woord voor “penis” ligt. Een missionaris die in zijn preek de mensen wilde aansporen om toch vooral aan hun geloof vast te houden, snapte niet waarom de mensen in de kerk slap lagen van het lachen.

Veel groeten uit een zeer heet en veel te droog Kisumu.

Hans Burgman

In Memoriam Zr. Bos

“Een blij hart maakt het aangezicht vrolijk”.   Boek der Spreuken 15, 13

In dankbare herinnering aan Zuster Maria Augustina Bernardina Maria Bos

In de vroege morgen van 9 januari is Zr. Augustina rustig en vredig ingeslapen. Verschillende dagen heeft zij ons laten wachten, alvorens ze afscheid van ons kon nemen, ze zocht altijd gezelschap.

In een boek van engelen las ik deze dagen: de hemel bereik je niet zonder een aantal donkere wolken te doorkruisen. Dit is voor Zr. Augustina wel erg van toepassing geweest.

Zr. Augustina is geboortig uit een gezin van 6 kinderen, 2 broers en 4 zussen, zij was de jongste, een nakomeling en zeker het meest verwend geweest.                                                                             Haar oudste zus Zr. Bernardine was ook ingetreden in onze Congregatie, zij is overleden in april 2003.

Haar vader had een loodgietersbedrijf en was ook koperslager, en moeder stond in het winkeltje, waar sanitaire producten werden verkocht. Zuster Augustina moest thuis meehelpen en vooral zaken-kwitanties rondbrengen en eventueel geld ophalen bij mensen.                                                 Bij deken Weijenborg op de pastorie, naast hun winkel, was ze vaak te vinden, ze deed vaak boodschappen voor hem.

Na de lagere school ging ze naar de ULO bij onze zusters. Ze heeft ook nog op de administratie gewerkt van een kousenfabriek. Veel heeft ze gedaan voor de jeugdbeweging, ‘de gidsen’.

Op 10 augustus 1953 deed ze haar intrede bij de Liefdezusters van het Kostbaar Bloed te Koningsbosch. Haar tijdelijke geloften heeft ze afgelegd op 12 februari 1956.

Al spoedig mocht ze de verpleegstersstudie gaan volgen in Maastricht.                                                 Toen de studie was afgerond, mocht ze naar Muyinga in Burundi (Afrika) vertrekken waar ze de zorg kreeg in het weeshuis. Met veel toewijding en liefde heeft ze de weeskinderen verzorgd. Ook later heeft ze nog vele melaatsen kunnen helpen. Zr. Augustina was vaak in Burundi en heeft dan ook verschillende familieleden dáár op bezoek gehad. Met veel trots liet ze dan de vele kleintjes zien.

Later zijn we overgegaan naar gehandicapten, wat in onze ogen beter was, juist omdat er overal meer gezondheidscentra kwamen en de vaders met hun kleine kindjes daar naar toe konden gaan, zo bleven de weesjes in de familie.

Menig keer heeft Zr. Augustina in haar geboorteplaats Hengelo in de verschillende kerken gepreekt om geld in te zamelen voor haar ‘weeshuis’ en ‘gehandicapten’.

In 1996 kwam definitief het besluit dat de zusters naar Nederland zouden komen. Zr. Augustina vroeg toen om naar Hengelo te gaan. Daar heeft ze zich op velerlei wijze nog zeer verdienstelijk gemaakt. Uiteindelijk werd ook Hengelo gesloten en kwam ze in Sittard wonen. Daar heeft ze ook nog talloze werkzaamheden verricht. Menig keer heeft ze ons laten schrikken, door haar ziek zijn. Iedere keer krabbelde ze er weer bovenop. Nu was het ogenblik aangebroken.                                 In alle rust en vrede is ze van ons heengegaan.

Wij danken Zr. Augustina voor alles wat ze voor ons heeft betekend, door haar blijheid, haar spontaniteit, ze wist mensen aan zich te trekken en te boeien.

Haar gebedsleven mocht niet wijken voor andere bezigheden, tijdig was ze overal aanwezig. Veel heeft ze gebeden met de woorden van de H. Augustinus: o.a.

Goed en kwaad valt elk mens ten deel. Alleen één verschil: in geloof, hoop en liefde maakt de mens onderscheid.

Psalm 130, vers 5-6: Ik kijk uit naar de Heer, met heel mijn hart kijk ik naar Hem uit; ik wacht in vertrouwen op Zijn woord.

En een heel mooi gebed bad ze vaak samen met Zr. Mathilde:

God is getrouw                                     Van M. Groenweg – de Reuver

Heer wat is Uw trouw mij groot                                                                                                                     ja, ze is er elke morgen.                                                                                                                                 Al bespaart U mij geen nood,                                                                                                                       en al zijn er vele zorgen                                                                                                                                   Ik voel mij in Uw hand geborgen.                                                                                                                 Ben ik zwak, bij U is kracht,                                                                                                                           wankel ik, U wilt mij schragen,                                                                                                                       Uw genade leidt mij zacht,                                                                                                                             ziend’ op U durf ik niet klagen.                                                                                                                       Uw liefde zal mij dragen.

We danken het personeel van Afd. Elisabeth voor hun liefdevolle zorg voor Zr. Augustina.

Wij danken haar voor haar toewijding en uitstraling, haar tevredenheid en gebedsleven. Dat Zr. Augustina nu voorgoed aan de tafel van de Heer mag aanzitten in de eeuwige vreugde.

Zusters van het Kostbaar Bloed

 

 

Nieuwe Agendadata

Beste parochianen,

De komende tijd zijn er weer een aantal interessante bijeenkomsten met o.a. De Lambertus Academie, de Ariënslezing 2015, een Meditatielezing en het Levensbeschouwelijk Café. Kijk voor meer info bij Agenda.